http://tehrangol.com/

بهار

بهار آمد گل و نسرين نياورد
نسيمي بوي فروردين نياورد

پرستو آمد و از گل خبر نيست
چرا گل با پرستو همسفر نيست

چه افتاد اين گلستان را ، چه افتاد
كه آيين بهاران رفتش از ياد؟

چرا مينالد ابر برق در چشم؟
چه ميگريد چنين زار از سر خشم؟

چرا خون ميچكد از شاخه گل؟
چه پيش آمد؟ كجا شد بانگ بلبل؟

چه دردست اين؟ چه دردست اين؟ چه دردست؟
كه در گلزار ما اين فتنه كرده است؟

چرا در هر نسيمي بوي خون است؟
چرا زلف بنفشه سرنگون است؟

چرا سربرده نرگس در گريبان؟
چرا بنشسته قمري چون غريبان؟

چرا پروانگان را پر شكسته است؟
چرا هر گوشه گرد غم نشسته است؟

چرا مطرب نميخواند سرودي؟
چرا ساقي نميگويد درودي؟

چه آفت راه اين هامون گرفتست؟
چه دشت است اين كه خاكش خون گرفتست؟

چرا خورشيد فروردين فرو خفت؟
بهار آمد ؟ گل نوروز نشكفت

مگر خورشيد و گل را كس چه گفتست؟
كه اين لب بسته و آن رخ نهفتست؟

مگر دارد بهار نورسيده
دل و جاني چو ما ، در خون كشيده

مگر گل نوعروس شوي مرده است؟
كه روي از سوگ و غم در پرده برده است؟

مگر خورشيد را پاس زمين است؟
كه از خون شهيدان شرمگين است؟

بهارا تلخ منشين ! خيز و پيش آي
گره وا كن ز ابرو ، چهره بگشاي

بهارا خيز و زان ابر سبكرو
بزن آبي بروي سبزه نو

سرو رويي به سرو و ياسمن بخش
نوايي نو به مرغان چمن بخش

بر آر از آستين دست گل افشان
گلي بر دامن اين سبزه بنشان

گريبان چاك شد از ناشكيبان
برون آور گل از چاك گريبان

نسيم صبحدم گو نرم برخيز
گل از خواب زمستاني برانگيز

بهارا ، بنگر اين دشت مشوش
كه ميبارد بر آن باران آتش

بهارا ، بنگر اين خاك بلا خيز
كه شد هر خاربن چون دشنه خونريز

بهارا ، بنگر اين صحراي غمناك
كه هر سو كشته اي افتاده بر خاك

بهارا ، بنگر اين كوه و در و دشت
كه از خون جوانان لاله گون گشت

بهارا ، دامن افشان كن ز گلبن
مزار كشتگان را غرق گل كن

بهارا از گل و مي آتشي ساز
پلاس درد و غم در آتش انداز

بهارا شور شيرينم برانگيز
شرار عشق ديرينم برانگيز

بهارا شور عشقم بيشتر كن
مرا با عشق او شير و شكر كن

گهي چون جويبارم نغمه آموز
گهي چون آذرخشم رخ برافروز

مرا چون رعد و طوفان خشمگين كن
جهان از بانگ خشمم پر طنين كن

بهارا زنده ماني زندگي بخش
به فروردين ما فرخندگي بخش

هنوز اينجا جواني دلنشين است
هنوز اينجا نفسها آتشين است

مبين كاين شاخه بشكسته ، خشك است
چو فردا بنگري پر بيدمشك است

مگو كاين سرزميني شوره زار است
چو فردا در رسد ، رشك بهار است

بهارا باش كاين خون گل آلود
برآرد سرخ گل چون آتش از دود

برآيد سرخ گل خواهي نخواهي
وگر خود صد خزان آرد تباهي

بهارا ، شاد بنشين ، شاد بخرام
بده كام گل و بستان ز گل كام

اگر خود عمر باشد ، سر برآريم
دل و جان در هواي هم گماريم

ميان خون و آتش ره گشاييم
ازين موج و ازين طوفان برآييم

دگربارت چو بينم ، شاد بينم
سرت سبز و دلت آباد بينم

به نوروز دگر ، هنگام ديدار
به آيين دگر آيي پديدار

هوشنگ ابتهاج - سایه

کرانی ندارد بیابان ما
قراری ندارد دل و جان ما

جهان تا جهان نقش و صورت گرفت
کدام ا­ست ازین نقش ­ها آن ما؟

چه گویم چه دانم که این داستان
فزون ا­ست از حد و امکان ما

چگونه زنم دم که هردم به دم
پریشان ­تر است این پریشان ما

ازین داستان بگذر از من مپرس
که درهم شکسته ا­ست دستان ما

در اوج آرزو

بگذار تا ازین شب دشوار بگذریم
آنگه چه مژده ها که به بام سحر بریم

رود رونده سینه و سر می زند به سنگ
یعنی بیا که ره بگشاییم و بگذریم

لعلی چکیده از دل ما بود و یاوه گشت
خون می خوریم باز که بازش بپروریم

ای روشن از جمال تو ایینه ی خیال
بنمای رخ که در نظرت نیز بنگریم

دریاب بال خسته ی جویندگان که ما
در اوج آرزو به هوای تو می پریم

پیمان شکن به راه ضلالت سپرده به
ما جز طریق عهد و وفای تو نسپریم

آن روز خوش کجاست که از طالع بلند
بر هر کرانه پرتو مهرش بگستریم

بی روشنی پدید نیاید بهای در
در ظلمت زمانه که داند چه گوهریم

آن لعل را که خاتم خورشید نقش اوست
دستی به خون دل ببریم و بر آوریم

ماییم سایه کز تک این دره ی کبود
خورشید را به قله ی زرفام می بریم

هوشنگ ابتهاج-سایه

"We judge of a man's wisdom by his hope. "
- Ralph Waldo Emerson

"An eye for an eye makes the whole world blind."
- Mahatma Gandhi

تا كي غم اين خورم كه دارم يا نه
وين عمر به خوشدلي گذارم يا نه

پركن قدح باده كه معلومم نيست
كاين دم كه فرو برم برآرم يا نه

خیام

Rigidity is death!

"Happiness can exist only in acceptance. "
-George Orwell

نقش

نقش پایی مانده بود از من، به ساحل چند جا

ناگهان ، شد محو، با فریاد موجی سینه سا!

آنکه یکدم بر وجود من گواهی داده بود

از سر انکار،می پرسید:کو؟ کی؟ کِی ؟ کجا؟

ساعتی بر موج و بر آن جای پا حیران شدم

از زبان بی زبانان می شنیدم نکته ها:

این جهان : دریا،زمان: چون موج، ما: مانند نقش

لحظه ای مهمان این هستی دِهِ هستی ربا!

یا سبک پرواز تر از نقش، مانند حباب،

بر تلاطم های این دریای بی پایان رها

لحظه ای هستیم سرگرم تماشا ناگهان،

یک قدم ان سوی تر، پیوسته بر باد هوا!

باز میگفتم:نه! این سان داوری بی شک خطاست.

فرق بسیار است بین نقش ما،با نقش پا.

فرق بسیار است بین جان انسان و حباب

هردو بر بادند،اما کارشان از هم جدا:

مردمانی جان خود را بر جهان افزوده اند

آفتاب جانشان در تاروپود جان ما!

مردمانی رنگ عالم را دگرگون کرده اند

هریکی در کار خود نقش آفرین همچون خدا!

هرکه بر لوح جهان نقشی نیفزاید ز خویش،

بی گمان چون نقش پا محو است در موج فنا

نقش هستی ساز باید نقش بر جا ماندنی

تا چو جان خود جهان هم جاودان دارد تو را!

فریدون مشیری

"What does not destroy me, makes me stronger. "

-Friedrich Nietzsche

خود حقیقت نقد حال ماست آن:

هر کسی گر عیب خود دیدی ز پیش

کی بدی فارغ وی از اصلاح خویش

غافل‌اند این خلق از خود ای پدر
لاجرم گویند عیب همدگر

مولانا

بانگ دریا

سینه باید گشاده چون دریا
تا کند نغمه ای چو دریا ساز

نفسی طاقت آزموده چو موج
که رود صد ره و بر آید باز

تن توفان کش شکیبنده
که نفرساید از نشیب و فراز

بانگ دریادلان چنین خیزد
کار هر سینه نیست این آواز

هوشنگ ابتهاج - سایه

حاج قربان سلیمانی

http://www.radiofarda.com/Article/2008/01/21/f9_Haj_Qorban_Soleimani_dies.html

دو تار نوازی حاج قربان سلیمانی - شب ،سکوت، کویر

"It is better to be hated for what you are than to be loved for what you are not."

-Andre Gide

چون نهی بر پشت کشتی بار را

بر توکل می کنی آن کار را

تو نمی دانی که از هردو کیی

غرقه ای اندر سفر یا ناجیی

گر بگویی تا ندانم من کیم

بر نخواهم تاخت در کشتی و یم

من در این ره ناجی ام یا غرقه ام

کشف گردان کز کدامین فرقه ام

من نخواهم رفت این ره با گمان

بر امید خشک همچون دیگران

هیچ بازرگانیی ناید ز تو

زانکه در غیبست سر این دو رو

تاجر ترسنده طبع شیشه جان

در طلب نه سود دارد نه زیان

بل زیان دارد که محرومست و خوار

نور او نوشد که باشد شعله خوار

مولانا

"It is the mark of an educated mind to be able to entertain a thought without accepting it."

-Aristotle

از زمزمه دلتنگيم، از همهمه بيزاريم

نه طاقت خاموشي، نه تاب سخن داريم

آوار پريشاني‌ست، رو سوي چه بگريزيم؟

هنگامۀ حيراني‌ست، خود را به که بسپاريم؟

تشويش هزار «آيا»، وسواس هزار «اما»،

کوريم و نمي‌بينيم، ورنه همه بيماريم

دوران شکوه باغ از خاطرمان رفته‌ست

امروز که صف در صف خشکيده و بي‌باريم

دردا که هدر داديم آن ذات گرامي را

تيغيم و نمي‌بريم، ابريم و نمي‌باريم

ما خويش ندانستيم بيداريمان از خواب

گفتند که بيداريد، گفتيم که بيداريم.

من راه تو را بسته، تو راه مرا بسته

اميد رهايي نيست وقتي همه ديواريم

حسین منزوی

حسرت نبرم به خواب آن مرداب

کآرام درون دشت شب خفته است

دریایم و نیست باکم ازطوفان

دریا همه عمر خوابش آشفته است

شفیعی کدکنی

"Some days there won't be a song in your heart. Sing anyway. "